As a Somalian journalist, he was used to threats and horrific violence. But a chilling phone call the day two colleagues were killed left him shaken.
By Abukar Albadri, Special to The Times
MOGADISHU, SOMALIA -- The voice on the other end of my cellphone was oddly calm, but intent.
"Abukar, I am calling to inform you that we have decided to take your life," the caller said. I glanced down at my phone to see the caller ID, which read "private."
"You're not worthy to live," the man continued. "You have three hours to tell your family and say your last words."
"Who is this?" I demanded.
"I am a man," was the reply.
It wasn't my first death threat. As a journalist in Somalia, I've received more than I'd care to count. In some, angry callers curse me as a "puppet" of the U.N.-backed transitional government in Baidoa and the Ethiopian troops that support it. Others accuse me of being a "terrorist" supporting the Islamic insurgents.
But this call came at the end of one of the darkest days of my life. Just a few hours earlier, I'd attended the funeral of a friend and colleague, Mahad Ahmed Elmi, a radio host gunned down that August morning. Then, as my fellow journalists and I drove back from the burial, a roadside bomb struck our convoy, killing Ali Iman Sharmarke, another prominent media figure in Mogadishu.
This month, gunmen shot another friend, Bashir Nur Gedi, acting manager of Shabelle Radio, who had been arrested and detained by government forces in September.
International journalist organizations say at least seven reporters have been killed in Somalia this year. No one has been caught or punished in any of these attacks.
After I hung up, dozens of questions ran through my mind: What am I guilty of? Who is my enemy? Why am I being targeted?
But for the first time, one question would not go away: Should I leave Somalia?
Many times I'd stood over the graves of friends. Now I imagined friends and family weeping over mine.
I began working as a journalist 10 years ago, at age 19, because I wanted to alert the world to the untold stories of Somalia. I had always admired an older cousin who had worked as a radio correspondent during the Mohamed Siad Barre regime, which fell in 1991.
As a journalist in the capital, Mogadishu, I've covered street battles, assassinations and public executions. I've had guns pointed at my head and I've stepped over twisted bodies on the road. I've been summoned to news conferences in the presidential palace only to be detained by corrupt officials who demanded a bribe.
Over the years, I've watched governments and authorities come and go. Warlords, Islamic courts, transitional governments. One thing stays the same: When new groups rise to power, they attack the media.
Today journalists who have dedicated their lives to telling the stories of Somalia find themselves caught between suicidal insurgents and the blazing guns of the transitional government's mad soldiers. Each is trying to make the media its puppet.
This year the government has arrested more than 50 journalists; eight remain behind bars. Officials have attempted to close media outlets and have imposed laws that restrict the activities of reporters. Somalia is the second deadliest country in the world for journalists, after Iraq, according to the Committee to Protect Journalists.
At the same time, insurgents have attacked and harassed us, distributing leaflets in many neighborhoods threatening to kill any journalist perceived as supporting the government. This summer we were flatly warned that we faced attacks if we covered the government's reconciliation conference.
I used to think that with commitment, dedication and a strong heart, I could survive. Now I'm not so sure. This job can be rewarding. But sometimes it feels like a curse.
During the reign of the Islamic Courts Union in 2006, I watched a guard tie a 50-year-old man to a stake after he was found guilty of stabbing another man to death. Then, in accordance with the regime's interpretation of Islamic law, the son of the victim stepped forward and cut the accused from his groin to his collarbone.
Some women began to ululate in support, but many spectators vomited or passed out. I turned away. The scene took place outside a primary school, as students peered over the wall. I thought to myself: What is happening to my country?
It got worse: In March angry crowds dragged the bodies of government soldiers and burned them on the streets. With bullets and missiles flying, I decided to take a couple of photographs, scrawl some quick notes and get away.
As I was getting ready to leave, I felt a gun at my head. A militiaman ordered me to drop my camera. I did. I emptied my pockets, raised my hands and pleaded for my life. He took my camera and cellphone, then turned to an angry, questioning crowd and declared me a spy. The crowd began cursing me and chanting.
"I'm a journalist. I'm a journalist," I shouted, showing my press card. Sweat poured from my body. I feared I would end up like the government soldiers.
The militiaman, however, had a different punishment in mind. He led me away to his leaders, eager to show off his captive.
I was lucky. The militia leaders knew me, and vouched for me. They let me go.
Still, those experiences were not a turning point. It was the killings of my two colleagues in August. But it was not an easy decision. I was born and raised in Mogadishu. To leave would feel as if I were giving up.
Instead I went into hiding, leaving my house, suspending my work and limiting my movements.
I grew suspicious. I viewed every passerby as a potential assassin.
One day, a friend and I were moving from one of our hide-outs to another when three young men came up behind us. We started walking faster. They walked faster. My heart raced. We stopped to let them pass, and one of them muttered something as they went by.
We thought we were safe. But a few minutes later, as we arrived at our destination, we saw the same three men approaching from the road ahead. We froze. I began praying and asking for God's forgiveness.
My friend said something to me, but I couldn't hear his words. I closed my eyes and waited for the bullets. I remembered the man on the phone days earlier, the chilling hatred in his voice.
Then the young men passed us by, with a simple nod and hello.
Were they just trying to intimidate us? Had something distracted them from their attack? Were they simply three men taking a walk?
It didn't matter anymore. My decision was made.
Five days later I left the country.
Albadri has worked as a journalist for several Western media outlets, including the Los Angeles Times. He is currently living in Djibouti and hopes one day to return home.
« Nous avons décidé de prendre votre vie »
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
En tant que journaliste somalien, il a été employé aux menaces et à la violence terrifiante. Mais un appel de refroidissement de téléphone les collègues du jour deux lui ont été tués à gauche secoué.
Par Abukar Albadri, spécial aux temps
MOGADISCIO, la SOMALIE -- La voix sur l'autre fin de mon cellphone était curieusement calme, mais intention.
« Abukar, j'appelle pour vous informer que nous avons décidé de prendre votre vie, » le visiteur dit. J'ai jeté un coup d'oeil vers le bas sur mon téléphone pour voir l'identification de visiteur, qui a lu « privé. »
« Vous n'êtes pas digne pour vivre, » l'homme continué. « Vous avez trois heures pour dire votre famille et pour dire vos mots de bout. »
« Qui est ce ? » J'ai exigé.
« Je suis un homme, » étais la réponse.
Ce n'était pas ma première menace de la mort. En tant que journaliste en Somalie, j'ai reçu plus que je m'inquiéterais pour compter. Dans certains, les visiteurs fâchés me maudissent comme « marionnette » de l'U.N. - gouvernement transitoire soutenu dans Baidoa et les troupes éthiopiennes qui le soutiennent. D'autres m'accusent d'être un « terroriste » soutenant les insurgés islamiques.
Mais cet appel est venu à la fin d'un des jours les plus foncés de ma vie. Juste quelques heures plus tôt, j'avais assisté à l'enterrement d'un ami et le collègue, Mahad Ahmed Elmi, un centre serveur par radio a lancé en bas de ce matin d'août. Puis, pendant que mes journalistes de camarade et moi conduisions en arrière par l'enterrement, une bombe de bord de la route a heurté notre convoi, tuant Ali Iman Sharmarke, des autres médias en avant figurent à Mogadiscio.
Ce mois, bandits armés a tiré un autre ami, Bashir Nur Gedi, le directeur temporaire de la radio de Shabelle, qui avait été arrêté et détenu par des forces de gouvernement en septembre.
Les organismes internationaux de journaliste indiquent qu'au moins sept journalistes ont été tués en Somalie cette année. Personne n'a été attrapé ou a été puni dans quelconque d'entre ces attaques.
Après que j'aie raccroché, les douzaines de questions ont fonctionné par mon esprit : De quoi est-ce que je suis coupable ? Qui est mon ennemi ? Pourquoi est-ce que je suis visé ?
Mais pour la première fois, une question ne partirait pas : Au cas où je quitter la Somalie ?
Beaucoup de fois je m'étais tenu au-dessus des tombes des amis. Maintenant j'ai imaginé les amis et la famille pleurant au-dessus du mien.
J'ai commencé à travailler en tant que journaliste il y a 10 ans, à l'âge 19, parce que j'ai voulu alerter le monde aux histoires incalculables de la Somalie. J'avais toujours admiré un cousin plus âgé qui avait travaillé en tant que correspondant par radio pendant le régime de barre de Mohamed Siad, qui est tombé en 1991.
Comme un journaliste dans la capitale, Mogadiscio, j'ont couvert des batailles de rue, des assassinats et des exécutions publiques. J'ai eu des pistolets dirigés à ma tête et j'ai les corps tordus par excédent faits un pas sur la route. J'ai été appelé aux conférences de nouvelles dans le palais présidentiel à détenir seulement par les fonctionnaires corrompus qui ont exigé un dessous de table.
Au cours des années, j'ai observé des gouvernements et des autorités venir et aller. Seigneurs de la guerre, cours islamiques, gouvernements transitoires. Une chose reste la même chose : Quand les nouveaux groupes montent à la puissance, ils attaquent les médias.
Aujourd'hui les journalistes qui ont consacré leurs vies à dire les histoires de la Somalie se trouvent attrapés entre les insurgés suicidaires et les pistolets de flambage des soldats fous du gouvernement transitoire. Chacun essaye de faire aux médias sa marionnette.
Cette année le gouvernement a arrêté plus de 50 journalistes ; huit restent derrière des barres. Les fonctionnaires ont essayé de fermer des sorties de médias et d'avoir imposé les lois qui limitent les activités des journalistes. La Somalie est le deuxième pays le plus mortel dans le monde pour des journalistes, après l'Irak, selon le Comité pour protéger des journalistes.
En même temps, les insurgés nous ont attaqués et ont harcelé, distribuant des feuillets dans beaucoup de voisinages menaçant de tuer n'importe quel journaliste perçu en tant que support du gouvernement. Cet été on nous a catégoriquement averti que nous avons fait face à des attaques si nous couvrions la conférence de la réconciliation du gouvernement.
J'avais l'habitude de penser le ce avec l'engagement, attachement et un coeur fort, je pourrais survivre. Maintenant je ne suis pas aussi sûr. Ce travail peut récompenser. Mais parfois il se sent comme une malédiction.
Pendant le règne de l'union islamique de cours en 2006, j'ai observé une garde attacher un homme de 50 ans à un enjeu après qu'il ait été trouvé coupable de poignarder un autre homme à la mort. Puis, selon l'interprétation du régime de la loi islamique, le fils de la victime a fait un pas en avant et a coupé accusé de son aine à sa clavicule.
Quelques femmes ont commencé à l'ululate dans l'appui, mais beaucoup de spectateurs ont vomi ou ont passé dehors. J'ai tourné loin. La scène a eu lieu en dehors d'une école primaire, car les étudiants ont dévisagé au-dessus du mur. J'ai pensé à me : Qu'arrive à mon pays ?
C'est devenu plus mauvais : En mars les foules fâchées ont traîné les corps des soldats de gouvernement et les ont brûlés sur les rues. Avec des balles et des missiles volant, j'ai décidé de prendre un couple des photographies, de gribouiller quelques notes rapides et de partir.
Pendant que j'étais prêt pour partir, j'ai senti un pistolet à ma tête. Un milicien m'a commandé laisser tomber mon appareil-photo. Je. J'ai vidé mes poches, ai soulevé mes mains et ai parlé en faveur pendant ma vie. Il a pris mon appareil-photo et cellphone, puis s'est tourné vers un fâché, la foule de interrogation et m'a déclaré un espion. La foule a commencé à me maudire et à chanter.
« Je suis un journaliste. Je suis un journaliste, « j'ai crié, montrant ma carte de pression. La sueur s'est renversée de mon corps. J'ai craint que je finisse vers le haut comme les soldats de gouvernement.
Le milicien, cependant, a eu une punition différente à l'esprit. Il m'a mené loin à ses chefs, désireux de montrer outre de son captif.
J'étais chanceux. Les chefs de milice m'ont connu, et ont garanti pour moi. Ils m'ont laissé partir.
Toujours, ces expériences n'étaient pas un tournant. C'était les massacres de mes deux collègues en août. Mais ce n'était pas une décision facile. Je suis né et ai été élevé à Mogadiscio. Partir se sentirait comme si j'abandonnais.
Au lieu de cela je suis entré dans se cacher, partir de ma maison, suspendre mon travail et limiter mes mouvements.
Je me suis développé soupçonneux. J'ai regardé chaque passant en tant qu'assassin potentiel.
Un jour, un ami et moi se déplaçaient d'une de nos planques à l'autre quand trois jeunes hommes ont monté derrière nous. Nous avons commencé à marcher plus rapidement. Ils ont marché plus rapidement. Mon coeur a emballé. Nous nous sommes arrêtés les avons laissés passer, et l'un d'entre eux a murmuré quelque chose pendant qu'ils passaient.
Nous avons pensé que nous étions sûrs. Mais quelques minutes plus tard, pendant que nous arrivions à notre destination, nous avons vu les mêmes trois hommes s'approcher de la route en avant. Nous avons gelé. J'ai commencé à prier et demander la rémission de Dieu.
Mon ami a dit quelque chose à moi, mais à moi ne pourrait pas entendre ses mots. J'ai fermé mes yeux et ai attendu les balles. Je me suis rappelé l'homme les jours de téléphone plus tôt, la haine de refroidissement dans sa voix.
Alors les jeunes hommes nous ont passés près, avec un signe d'assentiment simple et bonjour.
Essayaient-ils juste de nous intimider ? Est-ce que quelque chose les avait distraits de leur attaque ? Étaient-ils simplement trois hommes faisant un tour ?
Il n'a plus importé. Ma décision a été prise.
Cinq jours plus tard I est parti du pays.
Albadri a fonctionné en tant que journaliste pour plusieurs sorties occidentales de médias, y compris Los Angeles Times. Il vit actuellement à Djibouti et espoirs un jour de retourner à la maison.
“Hemos decidido tomar su vida”
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Como periodista de Somalian, lo utilizaron a las amenazas y a la violencia horrific. Pero una llamada telefónica que se enfriaba los colegas del día dos le fue matada a la izquierda sacudarido.
Por Abukar Albadri, especial a los tiempos
MOGADISHU, SOMALIA -- La voz en el otro final de mi cellphone era extrañamente tranquila, pero intento.
“Abukar, estoy llamando para informarle que hemos decidido tomar su vida,” el llamador dicho. Eché un vistazo abajo en mi teléfono para ver la identificación de llamador, que leyó “privado. ”
“Usted no es digno vivir,” el hombre continuado. “Usted tiene tres horas para decir a su familia y para decir sus palabras del último. ”
“Quién es éste?” Exigí.
“Soy un hombre,” era la contestación.
No era mi primera amenaza de la muerte. Como periodista en Somalia, he recibido más que cuidaría para contar. En alguno, los llamadores enojados me maldicen como “marioneta” del U.N. - gobierno transitorio movido hacia atrás en Baidoa y las tropas etíopes que lo apoyan. Otros me acusan de ser un “terrorista” que apoya a los insurrectos islámicos.
Pero esta llamada vino en el final de uno de los días más oscuros de mi vida. Apenas algunas horas anterior, había atendido al entierro de un amigo y el colega, Mahad Ahmed Elmi, un anfitrión de radio hizo fuego sobre abajo de esa mañana de agosto. Entonces, como mis periodistas del compañero y yo condujimos detrás del entierro, una bomba del borde de la carretera pulsó nuestro convoy, matando a Ali Iman Sharmarke, otros medios prominentes calcula en Mogadishu.
Este mes, pistoleros tiró a otro amigo, Bashir Nur Gedi, el encargado temporario de la radio de Shabelle, que había sido arrestado y detenido por las fuerzas del gobierno en septiembre.
Las organizaciones internacionales del periodista dicen que por lo menos han matado a siete reporteros en Somalia este año. Nadie se ha cogido o se ha castigado en ninguno de estos ataques.
Después de que colgara para arriba, las docenas de preguntas funcionaron con mi mente: ¿Cuál soy culpable? ¿Quién es mi enemigo? ¿Por qué me están apuntando?
Pero por primera vez, una pregunta no saldría: ¿Debo salir de Somalia?
Muchas veces había estado parado sobre los sepulcros de amigos. Ahora imaginaba a los amigos y a familia que lloraban sobre los míos.
Comencé a trabajar como periodista hace 10 años, en la edad 19, porque deseé alertar el mundo a las historias del untold de Somalia. Había admirado siempre a más viejo primo que había trabajado como correspondiente de radio durante el régimen de la barra de Mohamed Siad, que bajó en 1991.
Como un periodista en el capital, Mogadishu, yo ha cubierto batallas de la calle, asesinatos y ejecuciones públicas. He tenido armas señalados en mi cabeza y tengo cuerpos torcidos excedente caminados en el camino. Me han convocado a las conferencias de las noticias en el palacio presidencial que se detendrá solamente por los funcionarios corruptos que exigieron un soborno.
Los años, he mirado gobiernos y autoridades venir y pasar. Warlords, cortes islámicas, gobiernos transitorios. Una cosa permanece igual: Cuando los nuevos grupos se levantan a la energía, atacan los medios.
Hoy los periodistas que han dedicado sus vidas a contar las historias de Somalia se encuentran cogidos entre los insurrectos suicidas y los armas ardientes de los soldados enojados del gobierno transitorio. Cada uno está intentando hacer los medios su marioneta.
Este año el gobierno ha arrestado a más de 50 periodistas; ocho permanecen detrás de barras. Los funcionarios han procurado cerrar los enchufes de los medios y haber impuesto los leyes que restringen las actividades de reporteros. Somalia es el segundo país más mortal del mundo para los periodistas, después de Iraq, según el comité para proteger a periodistas.
Al mismo tiempo, los insurrectos nos han atacado y han acosado, distribuyendo prospectos en muchas vecindades que amenazaban matar a cualquier periodista percibido como soporte del gobierno. Este verano nos advirtieron plano que hicimos frente a ataques si cubrimos la conferencia de la reconciliación del gobierno.
Pensaba ese con la comisión, esmero y un corazón fuerte, podría sobrevivir. No soy tan seguro ahora. Este trabajo puede recompensar. Pero se siente a veces como una maldición.
Durante el reinado de la unión islámica de las cortes en 2006, miré a protector atar a un hombre de 50 años a una estaca después de que lo encontraran culpable de apuñalar a otro hombre a la muerte. Entonces, de acuerdo con la interpretación del régimen de la ley islámica, el hijo de la víctima caminó adelante y cortó acusado de su ingle a su collarbone.
Algunas mujeres comenzaron al ululate en ayuda, pero muchos espectadores vomitaron o pasaron hacia fuera. Di vuelta lejos. La escena ocurrió fuera de una escuela primaria, pues los estudiantes miraron con fijeza sobre la pared. Pensé a me: ¿Qué está sucediendo a mi país?
Consiguió peor: En marcha las muchedumbres enojadas arrastraron a cuerpos de los soldados del gobierno y se quemaron los en las calles. Con las balas y los misiles volando, decidía tomar un par de fotografías, garrapatear algunas notas rápidas y conseguir lejos.
Mientras que conseguía listo irse, sentía un arma en mi cabeza. Un militiaman me ordenó caer mi cámara fotográfica. . Vacié mis bolsillos, levanté mis manos y abogué por para mi vida. Él tomó mi cámara fotográfica y cellphone, después dio vuelta a un enojado, la muchedumbre que preguntaba y me declaró un espía. La muchedumbre comenzó a maldecirme y a cantar.
“Soy periodista. Soy periodista, “yo grité, demostrando mi tarjeta de prensa. El sudor vertió de mi cuerpo. Temí que terminara para arriba como los soldados del gobierno.
El militiaman, sin embargo, tenía un diverso castigo en mente. Él me condujo lejos a sus líderes, impacientes demostrar de su cautivo.
Era afortunado. Los líderes de la milicia me conocían, y atestiguaron para mí. Me dejaron ir.
No obstante, esas experiencias no eran un momento crucial. Era las matanzas de mis dos colegas en agosto. Pero no era una decisión fácil. Nací y fui criado en Mogadishu. Irse se sentiría como si diera para arriba.
En lugar entré ocultar, salir de mi casa, suspender mi trabajo y la limitación de mis movimientos.
Crecí sospechoso. Vi a cada traseúnte como asesino potencial.
Un día, un amigo y yo se movían a partir de la una de nuestras ocultar-salidas a otra cuando tres hombres jóvenes subieron detrás de nosotros. Comenzamos a caminar más rápidamente. Caminaron más rápidamente. Mi corazón competido con. Paramos los dejamos pasar, y uno de ellos murmuró algo mientras que fueron cerca.
Pensamos que éramos seguros. Pero pocos minutos más tarde, como llegamos nuestra destinación, vimos a mismos tres hombres el acercarse del camino a continuación. Congelamos. Comencé a rogar y a pedir el perdón del dios.
Mi amigo dijo algo mí, pero a mí no podría oír sus palabras. Me cerré los ojos y esperé las balas. Recordé a hombre en los días del teléfono anterior, el odio que se enfriaba en su voz.
Entonces los hombres jóvenes nos pasaron cerca, con un cabeceo simple y hola.
¿Acaban de intentar intimidarnos? ¿Algo los había distraído de su ataque? ¿Eran simplemente tres hombres que tomaban una caminata?
No importó más. Mi decisión fue tomada.
I salió cinco días más adelante del país.
Albadri ha trabajado como periodista para varios enchufes occidentales de los medios, incluyendo los tiempos de Los Ángeles. Él está viviendo actualmente en Djibouti y esperanzas un día de volver a casa.
“Abbiamo deciso occorrere la vostra vita„
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Come giornalista di Somalian, è stato usato alle minacce ed alla violenza horrific. Ma una telefonata di gelatura i colleghe di giorno due gli è stata uccisa a sinistra agitato.
Da Abukar Albadri, speciale ai tempi
MOGADISCIO, la SOMALIA -- La voce sull'altra conclusione del mio cellphone era stranamente calma, ma intenzione.
“Abukar, sto denominando per informarlo che abbiamo deciso occorrere la vostra vita,„ il visitatore detto. Ho gettato uno sguardo giù al mio telefono per vedere l'identificazione di visitatore, che ha letto “riservato. „
“Non siete degni vivere,„ l'uomo continuato. “Avete tre ore per dire alla vostra famiglia e per dire le vostre parole dell'ultimo. „
“Chi è questo?„ Ho richiesto.
“Sono un uomo,„ ero la risposta.
Non era la mia prima minaccia di morte. Come giornalista in Somalia, ho ricevuto più di mi preoccuperei per contare. In alcuno, i visitatori arrabbiati curse me come “puppet„ del U.N. - governo di transizione sostenuto in Baidoa e le truppe etiopiche che lo sostengono. Altri lo accusano di essere “un terrorista„ che sostiene i insurgents islamici.
Questa chiamata è venuto alla conclusione di uno dei giorni più scuri della mia vita. Appena alcune ore più in anticipo, avevo assistito al funerale di un amico ed il collega, Mahad Ahmed Elmi, un ospite radiofonico ha sparato giù quella mattina di agosto. Allora, mentre i miei giornalisti del collega ed io abbiamo guidato indietro dalla sepoltura, una bomba del bordo della strada ha colpito il nostro convoglio, mortale Ali Iman Sharmarke, gli altri mezzi prominenti calcola a Mogadiscio.
Questo mese, banditi ha sparato un altro amico, Bashir Nur Gedi, responsabile sostituto della radio di Shabelle, che era stato arrestato e ritenuto stato dalle forze di governo in settembre.
Le organizzazioni internazionali del giornalista dicono che almeno sette reporter sono stati uccisi in Somalia questo anno. Nessuno è stato interferito o punito stato in qualcuno di questi attacchi.
Dopo che appenda in su, le dozzine delle domande hanno funzionato con la mia mente: Di che cosa sono colpevole? Chi è il mio nemico? Perchè sto designando?
Ma per la prima volta, una domanda non andrebbe via: Dovrei lasciare la Somalia?
Molte volte mi ero levato in piedi sopra le tombe degli amici. Ora ho immaginato gli amici e la famiglia che piangono sopra mine.
Ho cominciato a lavorare come giornalista 10 anni fa, all'età 19, perché ho desiderato avvisare il mondo alle storia del untold della Somalia. Avevo ammirato sempre un cugino più anziano che aveva lavorato come corrispondente radiofonico durante il regime della sbarra del Mohamed Siad, che è caduto in 1991.
Come un giornalista nel capitale, Mogadiscio, io ha riguardato le battaglie della via, gli assassini e le esecuzioni pubbliche. Ho avuto pistole indicate alla mia testa ed ho corpi torti eccedenza fatti un passo sulla strada. Sono stato convocato ai congressi di notizie nel palazzo presidenziale da ritenere soltanto dai funzionari corrotti che hanno richiesto un dono.
Nel corso degli anni, ho guardato i governi e le autorità venire ed andare. Warlords, corti islamiche, governi di transizione. Una cosa rimane lo stesso: Quando i nuovi gruppi aumentano ad alimentazione, attacano i mezzi.
Oggi i giornalisti che hanno dedicato le loro vite a dire alle storia della Somalia si trovano interferiti fra i insurgents suicidal e le pistole ardenti dei soldati pazzi del governo di transizione. Ciascuno sta provando a rendere ai mezzi il relativo puppet.
Questo anno il governo ha arrestato più di 50 giornalisti; otto rimangono dietro le barre. I funzionari hanno tentato di chiudere le prese di mezzi e di imporre le leggi che limitano le attività dei reporter. La Somalia è il secondo paese più mortale nel mondo per i giornalisti, dopo Irak, secondo il comitato per proteggere i giornalisti.
Allo stesso tempo, i insurgents li hanno attacati e harassed, distribuendo gli opuscoli in molte vicinanze che minacciano di uccidere tutto il giornalista percepito come sostegno del governo. Questa estate siamo stati avvertiti piano che abbiamo affrontato gli attacchi se riguardassimo il congresso di riconciliazione del governo.
Ho usato pensare il quel con l'impegno, dedica e un cuore forte, potrei sopravvivere. Ora non sono così sicuro. Questo lavoro può ricompensare. Ma a volte ritiene come un curse.
Durante il regno dell'unione islamica delle corti in 2006, ho guardato una protezione legare un uomo di 50 anni ad un palo dopo che fosse trovato colpevole di stabbing un altro uomo alla morte. Allora, in conformità con l'interpretazione del regime di legge islamica, il figlio della vittima ha fatto un passo in avanti ed ha tagliato accusato dal suo inguine al suo collarbone.
Alcune donne hanno cominciato a ululate nel supporto, ma molti spectators hanno vomitato o passato fuori. Ho girato via. La scena ha avvenuto fuori di una scuola primaria, poichè gli allievi hanno scrutato sopra la parete. Ho pensato a me: Che cosa sta accadendo al mio paese?
Ha ottenuto più difettoso: In marzo le folle arrabbiate hanno trascinato i corpi dei soldati di governo e li hanno bruciati sulle vie. Con le pallottole ed i missili che volano, ho deciso prendere una coppia delle fotografie, scarabocchiare alcune note rapide ed ottenere via.
Poichè stavo ottenendo aspetti per andare, io ha ritenuto una pistola alla mia testa. Un militiaman lo ha ordinato cadere la mia macchina fotografica. . Ho svuotato le mie tasche, ho sollevato le mie mani ed ho supplicato per la mia vita. Ha preso la miei macchina fotografica e cellphone, quindi si è girato verso un arrabbiato, la folla interrogante e lo ha dichiarato una spia. La folla ha cominciato a cursing e chanting.
“Sono un giornalista. Sono un giornalista, “io ho gridato, mostrando la mia scheda di pressa. Sudore versato dal mio corpo. Ho temuto che mi concluderei in su come i soldati di governo.
Il militiaman, tuttavia, ha avuto una punizione differente in mente. Lo ha condotto via ai suoi capi, desiderosi di mostrare fuori del suo prigioniero.
Ero fortunato. I capi della milizia lo hanno conosciuto e vouched per me. Lo hanno lasciato andare.
Eppure, quelle esperienze non erano una svolta. Era le uccisioni dei miei due colleghe in agosto. Ma non era una decisione facile. Sono stato sopportato ed alzato stato a Mogadiscio. Andare riterrebbe come se sterà dando in su.
Invece ho entrato nel nascondermi, nel lasciare la mia casa, nella sospensione del mio lavoro e nel limitare i miei movimenti.
Mi sono sviluppato sospettoso. Ho osservato ogni passerby come assassin potenziale.
Un giorno, un amico ed io stavano muovendo da uno dei nostri nascond-outs verso un altro quando i tre giovani sono venuto in su dietro noi. Abbiamo cominciato camminare più velocemente. Hanno camminato più velocemente. Il mio cuore corso. Ci siamo arrestati li abbiamo lasciati passare ed uno di loro ha mormorato qualcosa mentre sono andato vicino.
Abbiamo pensato che fossimo sicuri. Ma poco dopo, mentre siamo arrivato alla nostra destinazione, abbiamo visto gli stessi tre uomini avvicinarci a dalla strada avanti. Abbiamo congelato. Ho cominciato a pregare e chiedere il perdono del dio.
Il mio amico ha detto qualcosa a me, ma all'io non potrebbe sentire le sue parole. I chiuso i miei occhi ed aspettato le pallottole. Mi sono ricordato più presto dell'uomo i giorni del telefono, l'odio di gelatura nella sua voce.
Allora i giovani li hanno passati vicino, con un cenno del capo semplice e ciao.
Stavano provando appena ad intimidirli? Qualcosa distracted loro dal loro attacco? Erano semplicemente tre uomini che fanno una passeggiata?
Non ha importato più. La mia decisione è stata presa.
Cinque giorni più successivamente I ha lasciato il paese.
Albadri ha funzionato come giornalista per parecchie prese occidentali di mezzi, compreso i tempi de Los Angeles. Attualmente sta vivendo a Djibouti e le speranze un giorno rinviare a casa.
„Wir haben entschieden, Ihr Leben zu dauern“
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Als Somalian Journalist war er an Drohungen und entsetzliche Gewalttätigkeit gewöhnt. Aber einem kühlenden Telefonanruf die Kollegen des Tag zwei wurden nach links er gerüttelt getötet.
Durch Abukar Albadri, speziell zu den Zeiten
MOGADISCHU, SOMALIA -- Die Stimme am anderen Ende meines cellphone war ungewöhnlich ruhig, aber Absicht.
„Abukar, benenne ich, um Sie zu informieren, daß wir entschieden haben, Ihr Leben zu dauern,“ der gesagte Anrufer. Ich blickte unten auf mein Telefon flüchtig, um den Anrufer Identifikation zu sehen, der „privates las. “
„Sind Sie nicht angemessen zu leben,“ der fortgesetzte Mann. „Sie haben drei Stunden, zum Ihrer Familie zu erklären und Ihrer Letztwörter zu sagen. “
„, wer ist dieses?“ Ich verlangte.
„Ich bin ein Mann,“ war die Antwort.
Es war nicht meine erste Todesdrohung. Als Journalist in Somalia, habe ich mehr empfangen, als ich mich interessieren würde, um zu zählen. In einigem verfluchen verärgerte Anrufer mich als „Marionette“ des U.N. - unterstützte übergangsregierung in Baidoa und die äthiopischen Truppen, die es stützen. Andere beschuldigen mich vom Sein ein „Terrorist“, der die islamischen Rebellen stützt.
Aber dieser Anruf kam am Ende von einem der dunkelsten Tage meines Lebens. Gerade einige Stunden früher, hatte ich mich das Begräbnis eines Freunds gesorgt und Kollege, Mahad Ahmed Elmi, ein Radiowirt schoß hinunter diesen August Morgen. Dann während meine Mitjournalisten und ich zurück von der Beerdigung fuhren, schlug eine Straßenrandbombe unseren Konvoi an und tötete Ali Iman Sharmarke, eine anderen vorstehenden Mittel, darstellen in Mogadischu.
Dieser Monat, bewaffnete Banditen schoß einen anderen Freund, Bashir Nur Gedi, stellvertretender Geschäftsführer des Shabelle Radios, der durch Regierung Kräfte im September festgehalten worden und zurückgehalten worden war.
Internationale Journalistorganisationen sagen, daß mindestens sieben Reporter in Somalia dieses Jahr getötet worden sind. Niemand ist in irgendwelchen Angriffen verfangen worden oder bestraft worden.
Nachdem ich oben hing, liefen Dutzende Fragen durch meinen Verstand: Von was bin ich schuldig? Wer ist mein Feind? Warum werde ich gezielt?
Aber zum ersten Mal, würde eine Frage nicht weggehen: Sollte ich Somalia verlassen?
Viele Male war ich über den Gräbern der Freunde gestanden. Jetzt stellte mich ich die Freunde und Familie vor, die über meinen weinen.
Vor ich an, fing als Journalist 10 Jahren, an Alter 19 zu arbeiten, weil ich die Welt zu den untold Geschichten von Somalia alarmieren wollte. Ich hatte immer einen älteren Vetter bewundert, der als Radiokorrespondent während des Mohamed Siad Barreregimes gearbeitet hatte, das 1991 fiel.
Wie ein Journalist im Kapital, Mogadischu, ich Straße Schlachten, Ermordungen und allgemeine Durchführungen umfaßt haben. Ich habe die Gewehren gehabt, die auf meinen Kopf gezeigt werden und ich habe getretene überschuß verdrehte Körper auf der Straße. Ich bin zu den Nachrichten Konferenzen im von den verdorbenen zusammengerufen worden Beamten nur zurückgehalten zu werden Präsidentenpalast, die ein Bestechungsgeld verlangten.
Über die Jahre habe ich Regierungen und Behörden zu kommen, aufgepaßt und hinauszugehen. Kriegsherren, islamische Gerichte, übergangsregierungen. Eine Sache bleibt das selbe: Wenn neue Gruppen zur Energie steigen, nehmen sie die Mittel in Angriff.
Heute finden sich Journalisten, die ihre Leben dem Erklären der Geschichten von Somalia eingeweiht haben, verfangen zwischen selbstmörderischen Rebellen und den flammenden Gewehren der übergangswütenden Soldaten der regierung. Jedes versucht, die Mittel seine Marionette zu bilden.
Dieses Jahr hat die Regierung mehr als 50 Journalisten festgehalten; acht bleiben hinter Stäben. Beamte haben versucht, Mittelanschlüsse zu schließen und Gesetze auferlegt zu haben, die die Tätigkeiten der Reporter einschränken. Somalia ist das zweite tödlichste Land in der Welt für Journalisten, nach dem Irak, nach Ansicht des Ausschusses, zum der Journalisten zu schützen.
Gleichzeitig haben Rebellen uns angegriffen und bedrängt und Blättchen in vielen Nachbarschaften verteilt, die bedrohen, jeden möglichen Journalisten zu töten, der als Stützen der Regierung wahrgenommen wird. Dieser Sommer wurden wir flach gewarnt, denen wir Angriffe gegenüberstellten, wenn wir die Versöhnungkonferenz der Regierung umfaßten.
Ich pflegte, dieses mit Verpflichtung, Widmung zu denken und ein starkes Herz, könnte ich überleben. Jetzt bin ich nicht so sicher. Dieser Job kann belohnen. Aber manchmal glaubt es wie ein Fluch.
Während der Herrschaft des islamischen Gericht-Anschlußes 2006, paßte ich einen Schutz auf, einen 50 Einjahresmann an eine Stange zu binden, nachdem er schuldig vom Erstechen eines anderen Mannes zum Tod gefunden wurde. Dann in übereinstimmung mit der Deutung des Regimes des islamischen Gesetzes, trat der Sohn des Opfers vorwärts und schnitt beschuldigt von seiner Leiste zu seinem collarbone.
Einige Frauen fingen zum ululate in der Unterstützung an, aber viele Zuschauer erbrachen sich oder überschritten heraus. Ich drehte mich weg. Die Szene fand außerhalb einer Primärschule statt, da Kursteilnehmer über der Wand blickten. Ich dachte zu mich: Was geschieht meinem Land?
Es erhielt schlechter: Im März schleppten verärgerte Massen die Körper der Regierung Soldaten und brannten sie auf den Straßen. Wenn den Gewehrkugeln und Flugkörper fliegen, entschied ich, ein Paar der Fotographien zu nehmen, scrawl einige schnelle Anmerkungen und weg zu erhalten.
Während ich fertig wurde zu gehen, glaubte ich einer Gewehr an meinem Kopf. Ein Milizsoldat bestellte mich, meine Kamera fallenzulassen. Ich. Ich leerte meine Taschen, hob meine Hände an und plädierte für mein Leben. Er nahm meine Kamera und cellphone, dann wendete an ein verärgertes, erklärte fragenmasse und mich ein Spion. Die Masse fing, mich zu verfluchen an und zu singen.
„Ich bin ein Journalist. Ich bin ein Journalist, „ich schrie und zeige meine Pressekarte. Schweiß gegossen aus meinem Körper. Ich fürchtete mich, daß ich oben wie die Regierung Soldaten beenden würde.
Der Milizsoldat hatte jedoch eine andere Bestrafung im Verstand. Er führte mich weg zu seinen Führern, eifrig, weg von seinem Gefangenen darzustellen.
Ich war glücklich. Die Milizführer kannten mich und vouched für mich. Sie ließen mich gehen.
Noch waren jene Erfahrungen nicht ein Drehpunkt. Es war die Tötungen meiner zwei Kollegen im August. Aber es war nicht eine einfache Entscheidung. Ich war in Mogadischu geboren und angehoben. Zu gehen würde glauben, als ob ich oben gab.
Stattdessen stieg ich in das Verstecken, in das Verlassen meines Hauses, in das Verschieben meiner Arbeit und in das Begrenzen meiner Bewegungen ein.
Ich wuchs mißtrauisch. Ich sah jeden Passanten als möglicher Meuchelmörder an.
Ein Tag, ein Freund und ich bewogen von einem unseres Versteckenheraus auf andere, als drei junge Männer oben hinter uns kamen. Wir fingen an, schneller zu gehen. Sie gingen schneller. Mein Herz gelaufen. Wir stoppten ließen sie überschreiten, und eine von ihnen murmelte etwas, während sie vorbeigingen.
Wir dachten, daß wir sicher waren. Aber nach einigen Minuten, während wir in unserem Bestimmungsort ankamen, sahen wir die gleichen drei Männer, von der Straße voran sich zu nähern. Wir froren ein. Ich fing, um Verzeihen an des Gottes zu beten und zu bitten.
Mein Freund sagte etwas zu mir, aber zu mir könnte nicht seine Wörter hören. Ich schloß meine Augen und wartete die Gewehrkugeln. Ich erinnerte mich den an Mann an den Telefontagen früh, der kühlende Haß in seiner Stimme.
Dann führten die jungen Männer uns vorbei, mit einem einfachen Kopfnicken und hallo.
Versuchten sie gerade, uns einzuschüchtern? Hatte etwas sie von ihrem Angriff abgelenkt? Waren sie einfach drei Männer, die einen Spaziergang machen?
Es machte nicht mehr aus. Meine Entscheidung wurde getroffen.
Fünf verließen Tage später I das Land.
Albadri hat als Journalist für einige westliche Mittelanschlüsse, einschließlich die Los Angeles Zeiten gearbeitet. Er lebt z.Z. in Djibouti und in den Hoffnungen ein Tag, nach Hause zurückzugehen.
“Nós decidimo-nos fazer exame de sua vida”
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Como um journalist de Somalian, foi usado às ameaças e à violência horrific. Mas uma chamada de telefone chilling os colegas do dia dois foi-lhe matada à esquerda agitado.
Por Abukar Albadri, especial aos tempos
MOGADISHU, SOMÁLIA -- A voz no outro fim de meu cellphone era estranhamente calma, mas intenção.
“Abukar, eu estou chamando-me para informá-lo que nós nos decidimos fazer exame de sua vida,” o chamador dito. Eu olhei de relance para baixo para meu telefone para ver o chamador ID, que leu “confidencial. ”
“Você não é digno viver,” o homem continuado. “Você tem três horas para dizer sua família e para dizer suas palavras do último. ”
“Quem é este?” Eu exiji.
“Eu sou um homem,” era a resposta.
Não era minha primeira ameaça da morte. Como um journalist em Somália, eu recebi mais do que eu me importaria para contar. Em algum, os chamadores irritados curse me como um “fantoche” do U.N. - governo transitional suportado em Baidoa e as tropas Ethiopian que o suportam. Outros acusam-me de ser um “terrorista” que suporta os insurgents Islamic.
_ mas este chamada ve fim um escuro dia meu vida. Apenas algumas horas mais adiantado, eu tinha atendido ao funeral de um amigo e o colega, Mahad Ahmed Elmi, um anfitrião de rádio lançou abaixo essa manhã de agosto. Então, enquanto meus journalists do companheiro e eu dirigimos para trás do enterro, uma bomba do roadside golpeou nosso combóio, matando Ali Iman Sharmarke, uns outros meios proeminentes figura em Mogadishu.
Este mês, gunmen disparou em um outro amigo, Bashir Nur Gedi, o gerente ativo do rádio de Shabelle, que tinha sido prendido e detido por forças do governo em setembro.
As organizações internacionais do journalist dizem que sete repórteres estiveram matados pelo menos em Somália este ano. Ninguém foi travado ou punido em qualquens um ataques.
Depois que eu pendurei acima, as dúzias das perguntas funcionaram com minha mente: Que sou eu culpado? Quem é meu inimigo? Por que eu estou sendo alvejado?
Mas para a primeira vez, uma pergunta não partiria: Devo eu sair de Somália?
Muitas vezes eu tinha estado sobre as sepulturas dos amigos. Agora eu imaginei os amigos e a família que weeping sobre meus.
Eu comecei a trabalhar como um journalist 10 anos há, na idade 19, porque eu quis alertar o mundo às histórias do untold de Somália. Eu tinha admirado sempre um primo mais velho que trabalhasse como um correspondente de rádio durante o regime do Barre de Mohamed Siad, que caiu em 1991.
Como um journalist no capital, Mogadishu, mim cobriu batalhas da rua, assassinations e execuções públicas. Eu tive os injetores apontados em minha cabeça e eu tenho corpos torcidos excesso pisados na estrada. Eu fui chamado às conferências da notícia no palácio presidencial a ser detido somente pelos oficiais corrupt que exijiram um bribe.
Sobre os anos, eu prestei atenção a governos e a autoridades vir e ir. Warlords, cortes Islamic, governos transitional. Uma coisa permanece o mesmo: Quando os grupos novos se levantam ao poder, atacam os meios.
Hoje os journalists que dedicaram suas vidas a dizer as histórias de Somália encontram-se travados entre insurgents suicidal e os injetores chamejando dos soldados loucos do governo transitional. Cada um está tentando fazer aos meios seu fantoche.
Este ano o governo prendeu mais de 50 journalists; oito remanescem atrás das barras. Os oficiais tentaram fechar tomadas dos meios e ter imposto as leis que restringem as atividades dos repórteres. Somália é o segundo país o mais mortal no mundo para journalists, após Iraq, de acordo com o comitê para proteger Journalists.
Ao mesmo tempo, os insurgents atacaram-nos e harassed, distribuindo leaflets em muitas vizinhanças que ameaçam matar todo o journalist percebido como suportar o governo. Este verão nós fomos advertidos lisa que nós enfrentamos ataques se nós cobríssemos a conferência do reconciliation do governo.
Eu usei-me pensar do esse com compromisso, dedication e um coração forte, eu poderia sobreviver. Agora eu não sou assim certo. Este trabalho pode recompensar. Mas às vezes sente como um curse.
Durante o reino da união Islamic das cortes em 2006, eu prestei atenção a um protetor amarrar um homem de 50 year-old a uma estaca depois que foi encontrado culpado de stabbing um outro homem à morte. Então, de acordo com a interpretação do regime da lei Islamic, o filho da vítima pisou para a frente e cortou acusado de seu groin a seu collarbone.
Algumas mulheres começaram ao ululate na sustentação, mas muitos espectadores vomited ou passaram para fora. Eu girei afastado. A cena ocorreu fora de uma escola preliminar, porque os estudantes perscrutaram sobre a parede. Eu myselfpensei-: Que está acontecendo a meu país?
Começou mais mau: Em março as multidões irritadas arrastaram os corpos de soldados do governo e queimaram-nos nas ruas. Com as balas e os mísseis que voam, eu decidi-me fazer exame de um par das fotografias, rabiscar algumas notas rápidas e começá-las afastado.
Enquanto eu estava começando pronto para sair, eu senti um injetor em minha cabeça. Um militiaman requisitou-me deixar cair minha câmera. Eu. Eu esvaziei meus bolsos, levantei minhas mãos e pleaded para minha vida. Fêz exame de meus câmera e cellphone, a seguir girou-os para um irritado, a multidão questionando e declarou-me um espião. A multidão começou a cursing me e chanting.
“Eu sou um journalist. Eu sou um journalist, “mim shouted, mostrando meu cartão de imprensa. Suor derramado de meu corpo. Eu temi que eu terminaria acima como os soldados do governo.
O militiaman, entretanto, teve uma punição diferente na mente. Conduziu-me afastado a seus líderes, ansiosos para mostrar fora de seu cativo.
Eu era afortunado. Os líderes da milícia conheceram-me, e vouched para mim. Deixaram-me ir.
Ainda, aquelas experiências não eram um ponto de giro. Era as matanças de meus dois colegas em agosto. Mas não era uma decisão fácil. Eu fui carregado e levantado em Mogadishu. Sair sentiria como se eu estava dando acima.
Instead eu entrei em esconder, em sair de minha casa, em suspender meu trabalho e em limitar meus movimentos.
Eu cresci suspicious. Eu vi cada transeunte como um assassino potencial.
Um dia, um amigo e eu estavam movendo-se de uma de nossas escond-saídas para outra quando três homens novos vieram acima atrás de nós. Nós começamos andar mais rapidamente. Andaram mais rapidamente. Meu coração competido. Nós paramos deixamo-los passar, e um deles muttered algo enquanto foram perto.
Nós pensamos que nós éramos seguros. Mas poucos minutos depois, enquanto nós chegamos em nosso destino, nós vimos os mesmos três homens aproximar-se da estrada adiante. Nós congelamo-nos. Eu comecei a praying e pedir forgiveness do deus.
Meu amigo disse-me algo mim, mas não poderia ouvir suas palavras. Eu fechei meus olhos e esperei as balas. Eu recordei o homem nos dias do telefone mais cedo, o hatred chilling em sua voz.
Então os homens novos passaram-nos perto, com um assentimento simples e hello.
Estavam tentando apenas intimidate nos? Algo distracted os de seu ataque? Eram simplesmente três homens que fazem exame de uma caminhada?
Não importou anymore. Minha decisão foi feita.
Cinco dias mais tarde I saiu do país.
Albadri trabalhou como um journalist para diversas tomadas ocidentais dos meios, including os tempos de Los Angeles. Está vivendo atualmente em Djibouti e em esperanças um dia retornar para casa.
”Har vi avgjort att ta ditt liv”,
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Som en Somalian journalist var han van vid hot och fasansfullt våld. Men en kyla påringning som kollegorna för dag två dödades, lämnade honom skakad.
Vid Abukar Albadri, sakkunnig till tiderna
MOGADISHU, SOMALIA -- Uttrycka på annan avslutar av min mobiltelefon var underligt lugna, men avsikt.
”Sade Abukar, I-förmiddagen som kallar för att informera dig, att vi har avgjort att ta ditt liv,” calleren. Jag kasta en blick besegrar på mitt ringer för att se callerLEGITIMATIONEN, som läste ”privat. ”
”Är du inte värdig att bo,” den fortsatte manen. ”Har du tre timmar som berättar din familj, och något att säga som din jumbo uttrycker. ”
”Vem är detta?”, Jag begärde.
”Var I-förmiddagen en man,” svaret.
Det var inte mitt första dödhot. Som en journalist i Somalia har jag mottagit mer, än jag skulle omsorg att räkna. I något förbannar ilskna callers mig som ”en docka” av U.NEN. - dragen tillbaka övergångs- regering i Baidoa och de etiopiska soldaterna som stöttar den. Andra anklagar mig av att vara en understödja ”terrorist” de islamiska revoltörerna.
Men denna appell kom på avsluta av en av de mörkaste dagarna av mitt liv. Rättvist några timmar tidigare, hade jag deltagit i begravningen av en vän, och kollegan, Mahad Ahmed Elmi, a radiosände varar värd gunned besegrar den Augusti morgon. Därefter som min med- journalist- och I-drösbaksida från jordfästningen, bombarderar en vägren slogg vår eskortfartyg, dödande Ali Iman Sharmarke, ett annat framstående massmedia figurerar i Mogadishu.
Denna månad revolverman sköt en annan vän, Bashir Nur Gedi, radiosände den tillförordnade chefen av Shabelle, som hade arresterats och hade fördröjts av regerings- styrkor i September.
Något att säga för landskampjournalistorganisationar åtminstone sju reporter har dödats i Somalia detta år. Inget har fångats eller har bestraffats i några av dessa attacker.
Efter jag hängde upp, dussintals ifrågasätter körde till och med mitt varar besvärad: Vilken förmiddag I som är skyldig av? Är vem min fiende? Why förmiddag I som uppsätta som mål?
Men för den första tiden, ifrågasätter man skulle för att inte gå bort: Bör jag lämna Somalia?
Många tider hade jag stått över gravarna av vänner. Nu föreställde jag vänner och familjen som gråter över min.
Jag började arbetet som en journalist 10 år sedan, på ålder 19, därför att jag önskade att larma världen till untoldberättelserna av Somalia. Jag hade alltid beundrat en äldre kusin som hade fungerat, som a radiosände korrespondentet under det Mohamed Siad Barrestyret, som avverkar i 1991.
Som en journalist i huvudstaden, Mogadishu, mig har täckt gatastrider, lönnmord och offentliga utföranden. Jag har haft vapen som pekas på mitt huvud, och jag har klivit över vridet förkroppsligar på vägen. Jag har tillkallats till nyheternakonferenser i den presidents- slotten endast som ska fördröjas av korrumperade representanter som begärde en muta.
Över åren har jag hållit ögonen på regeringar och myndigheter att komma och gå. Krigsherrear islamiska domstolar, övergångs- regeringar. Stag för ett ting samma: När de är nya grupplöneförhöjningen som ska drivas, anfaller de massmedia.
I dag finner sig journalister, som har hängivet deras liv till träffande berättelserna av Somalia, fångade mellan självmords- revoltörer och de flammande vapnen av den övergångs- regering tokiga soldater. Varje är pröva att göra massmedia dess docka.
Detta år har regeringen arresterat mer än 50 journalister; åtta återstår bommar för bakom. Representanter har försökt till nära massmediauttag och har lagt på lagar som begränsar aktiviteterna av reporter. Somalia är det mest deadliest landet för understödja i världen för journalister, efter Irak, enligt kommittén som skyddar journalister.
Samtidigt har har revoltörer anfallit och harassed oss och att fördela broschyrer i många grannskapar som hotar för att döda någon journalist som märkas som understödja regeringen. Denna sommar varnades vi plant som vi vände mot attacker, om vi täckte regering försoningkonferensen.
Van vid funderare I som med förpliktelse, dedikation och en stark hjärta, mig kunde fortleva. Nu så säker förmiddag I inte. Detta jobb kan belöna. Men ibland gillar det känselförnimmelser en förbannelse.
Under regeringstiden av de islamiska domstolarna som var fackliga i 2006, höll ögonen på jag en vakttie en årig man 50 till en insats, efter han var funnit skyldigt av stabbing av en annan man till döds. Därefter i överensstämmelse med styre tolkning av islamisk lag, klev klippte sonen av offer framåtriktat och som anklagades från hans ljumske till hans nyckelben.
Några kvinnor började till ululate i service, men många åskådare spydde eller passerade ut. Bortvänd I. Platsen ägde rum utanför en grundskola för barn mellan 5 och 11 år, som deltagare plirade över väggen. Jag tänkte till jag själv: Händer vad till mitt land?
Det fick värre: I ilskna folkmassor för mars släpad förkroppsligar av regerings- soldater och bränt dem på gatorna. Med kulor och missiler som flyger, avgjorde jag att ta en koppla ihop av fotograferar, klottrar någon ömt ställe noterar och får bort.
Ordna till för att lämna, mig klädde med filt ett vapen på mitt huvud, som jag fick. En militiaman beställde mig för att tappa min kamera. Jag. Jag tömde mitt stoppa i fickan, lyftte mitt räcker och pläderade för mitt liv. Han tog min kamera och mobiltelefon, då vände till ett ilsket och att ifrågasätta folkmassan och förklarade mig en spion. Folkmassan började att förbanna mig och att skandera.
”I-förmiddag en journalist. Förmiddag I en journalist, ”ropade jag, visningen mitt presskort. Svett som hälls från mitt, förkroppsligar. Jag fruktade mig skulle avslutar upp något liknande som regeringen tjäna som soldat.
Militiamanen, hade emellertid en olik bestraffning i åtanke. Han ledde mig bort till hans ledare som var ivriga till showen av hans fången.
Jag var lycklig. Milisledarna visste mig och vouched för mig. De l5At mig gå.
Stilla de erfar var inte en vändpunkt. Det var dödandena av min två kollegor i Augusti. Men det var inte ett lätt beslut. Jag var född och lyftt i Mogadishu. Att lämna skulle känselförnimmelse som, om jag gav mig upp.
I stället gick jag in i nederlag och att lämna mitt hus, inställa mitt arbete och begränsa min förehavanden.
Jag växte misstänksam. Jag beskådade varje passerby som en potentiell mördare.
En dag, en vän och mig var röra från en av våra dölja-outs till another, då tre unga manar kom upp bak oss. Vi startade att gå snabbare. De gick snabbare. Min hjärta raced. Vi stoppade l5At dem passera, och en av dem muttrade något, som de gick by.
Vi tänkte att vi var kassaskåpet. Men några noterar mer sistnämnd, som vi ankom på vår destination, oss sågar de samma tre manarna som att närma sig från vägen framåt. Vi fryste. Jag började att be och att fråga för gud förlåtelse.
Min vän sade något till mig, men mig kunde inte höra att his uttrycker. Jag stängde mitt synar och väntade kulorna. Jag mindes manen på ringadagarna tidigare, det kyla hatet i his uttrycker.
Därefter passerade de unga manarna oss by, med ett enkelt nicka och hälsningar.
Var de som precis var prövas att skrämma oss? Hade något distraherat dem från deras attack? Var de enkelt tre manar som tar en gå?
Det betydde inte anymore. Mitt beslut gjordes.
Fem dagar mer sistnämnd lämnade jag landet.
Albadri har fungerat som en journalist för flera västra massmediauttag, däribland de Los Angeles tiderna. Han bor för närvarande i Djibouti och hopp en dag för att gå tillbaka hem.
«Мы решали принять вашу жизнь»
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Как журналист Somalian, он был использован к угрозам и horrific расправе. Но охлаждая телефонныйа вызов коллегаы дня 2 был убит налево сотрясанному ему.
Abukar Albadri, специальным к временам
MOGADISHU, СОМАЛИ -- Голосом на другом конце моего cellphone была сверхсчетно штилев, но цели.
«Abukar, я вызываю для того чтобы сообщить вы что мы решали принять вашу жизнь,» сказанный caller. Я мельком взглянул вниз на моем телефоне для того чтобы увидеть удостоверение личности caller, которое прочитало «приватное. »
«Вы не достойны для того чтобы жить,» продолжаемый человек. «Вы имеете 3 часа для того чтобы сказать вашу семью и сказать ваши слова последнего. »
«Это?» Я потребовал.
«Я буду человеком,» был ответом.
Не было моим первым убийственным обращением. Как журналист в Сомали, я получал больше чем я позаботил бы для того чтобы подсчитать. В некотором, сердитые callers проклинают меня как «puppet» ООН. - подпертое правительство переходного периода в Baidoa и эфиопские войска поддерживают его. Другие обвиняют меня быть «террористом» поддерживая исламских бунтарей.
Но этот звонок пришел на конец одного из самых темных дней моей жизни. Как раз немного часов предыдуще, я присутствовал на похороны друга и коллега, Mahad Ahmed Elmi, radio хозяин дал полный газ вниз с того утра в августе. После этого, по мере того как мои журналисты собрата и я управляли назад от захоронения, бомба roadside поразила наш обоз, убивая Али Iman Sharmarke, другие видно средства вычисляет в Mogadishu.
Этот месяц, gunmen снял другого друга, Bashir Nur Gedi, acting менеджера радиоего Shabelle, который был арестован и задержан усилиями правительства в сентябре.
Международные организации журналиста говорят по крайней мере 7 репортеров были убиты в Сомали этот год. No one было уловлено или репрессировано в любых из этих нападениях.
После того как я повиснул вверх, дюжины вопросов побежали через мой разум: Я виновн? Будет моим противником? Почему я пристреливаюсь?
Но for the first time, один вопрос не пошел бы прочь: Должен я выйти Сомали?
Много времен я стоял над могилами друзей. Теперь я представил друзей и семьи плача над моими.
Я начал работать как журналист 10 лет тому назад, на времени 19, потому что я хотел предупредить мир к рассказам untold Сомали. Я всегда восшхищал более старого кузена работал как radio корреспондент во время режима Barre Mohamed Siad, который понизился в 1991.
По мере того как журналист в столице, Mogadishu, я покрывало сражения улицы, assassinations и исполнения публики. Я имел пушки указанные на мою головку и я шагал над переплетенными телами на дороге. Я был summoned к конференциям новостей в президентском дворце только, котор будут задерживать продажный чиновник потребовали взятке.
Над летами, я наблюдал, как правительства и авторитеты приходят и идут. Warlords, исламские суды, правительства переходного периода. Одна вещь остается этими же: Когда новые группы поднимают к силе, они атакуют средства.
Сегодня журналисты предназначали их жизни к говорить рассказы Сомали считают после того как они уловлены между суицидальными бунтарями и пылая пушками воинов правительства переходного периода сумашедших. Каждое пытается сделать средствами свой puppet.
Этот год правительство арестовывало больше чем 50 журналистов; 8 остают за адвокатскими сословиями. Должностные лица пытали закрыть выходы средств и навести законы ограничивают RABOTы репортеров. Сомали будет второй deadliest страной в мире для журналистов, после Ирака, согласно комитету для того чтобы защитить журналисты.
В то же самое время, бунтари атаковали и исводили нас, распределяющ листовки в много районов угрожая убить любое журналист восприниманное как поддерживать правительство. Это лето мы плоско были предупрежены мы смотрели на нападения если мы покрыли конференцию примиренности правительства.
Я использовал думать то с принятием окончательного решения, посвящением и сильное сердце, я смог выдержать. Теперь я не настолько уверен. Эта работа может награждать. Но иногда оно чувствует как заклятье.
Во время царствования исламского соединения судов в 2006, я наблюдал, как предохранитель связал человека 50 year-old к коль после того как он был счесн виновно колоть другой человека к смерти. После этого, в соответствии с толкованием режима мусульманского права, сынок жертвы шагнул вперед и отрезал обвиненное от его паха к его collarbone.
Некоторые женщины начали к ululate в поддержке, но много зрителей затошнили или прошли вне. Я повернул прочь. Место осуществило вне начальной школы, по мере того как студенты peered над стеной. Я думал к себе: Случается к моей стране?
Получило более плох: В марте сердитые толпы волочили тела воинов правительства и горели их на улицах. При пули и реактивные снаряды летая, я решил принять пару фотоснимок, scrawl некоторые быстро примечания и получить прочь.
По мере того как я получал готовым выйти, я чувствовал пушку на моей головке. Приказанное militiaman мне для того чтобы упасть моя камера. Я сделал. Я опорожнил мои карманы, поднял мои руки и признал на моя жизнь. Он принял мои камеру и cellphone, тогда повернул к сердитому, спрашивая толпа и объявила меня шпионка. Толпа начала проклинать меня и chanting.
«Я буду журналистом. Я буду журналистом, «я крикнул, показывающ мою карточку давления. Sweat полил от моего тела. Я опасался я закончится вверх как воины правительства.
Militiaman, однако, имело по-разному наказание в разуме. Он вел меня прочь к его руководителям, полным страстного желания для того чтобы показать с его пленника.
Я был удачливейш. Руководители ополчения знали меня, и vouched для меня. Они препятствовали мне пойти.
Все еще, теми опытами не было поворотный пункт. Было умерщвлениями моих 2 коллегаов в августе. Но не было легким решением. Я был рожден и поднят в Mogadishu. Выйти чувствовал бы если я давал вверх.
Вместо я пошел в прятать, выходить моя дом, suspending моя работа и ограничивать мои движения.
Я вырос подозрительным. Я осмотрел каждое passerby как потенциальный assassin.
Один день, друг и я двигали от одного из наших прятать-выходов к другим когда 3 молодого человека come up за нами. Мы начали погулять более быстро. Они погуляли более быстро. Мое участвуют в гонке сердце, котор. Мы остановили препятствовали им пройти, и их бормотать что-то по мере того как они пошли мимо.
Мы думали мы было безопасны. Но на несколько минут позднее, по мере того как мы приехали в наше назначение, мы увидели, что такие же 3 люд причалили от дороги вперед. Мы замерли. Я начал молить и ask for прощение бога.
Мой друг сказал что-то к мне, но мне не смог услышать его слова. Я закрыл мои глаза и ждал пули. Я вспомнил человека на дни телефона более раньше, охлаждая ненависть в его голосе.
После этого молодые человеки прошли нас мимо, с просто кивком и здравствуйте!.
Они как раз пытались запугать нас? Что-то отвлекло их от их нападения? Были они просто 3 люд принимая прогулку?
Оно не имело значение больше. Мое решение было сделано.
5 дней более поздно iего вышли страна.
Albadri работало как журналист для нескольких западных выходов средств, включая Лос-Анджелес Таймс. Он в настоящее время живет в Djibouti и упованиях один день возвратить домой.
„Wij hebben beslist uw leven“ te nemen
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Als Somalische journalist, werd hij gebruikt aan bedreigingen en horrific geweld. Maar een het koelen telefoongesprek werd de dag twee collega's gedood verlaten hem geschud.
Door Abukar Albadri, Speciaal aan The Times
MOGADISHU, SOMALIË -- De stem op het andere eind van mijn cellphone was vreemd genoeg kalm, maar bedoeling.
„Abukar, roep ik om u mee te delen dat wij hebben beslist uw leven te nemen,“ de bovengenoemde bezoeker. Ik keek neer bij mijn telefoon om bezoekersidentiteitskaart te zien, die „privé las. “
„U bent niet waardig om te leven, de“ voortdurende man. „U hebt drie uren om uw familie te vertellen en uw laatste woorden te zeggen. “
„Who is dit?“ Ik eiste.
„ik ben een mens,“ was het antwoord.
Het was niet mijn eerste doodsbedreiging. Aangezien een journalist in Somalië, ik meer dan heb ontvangen zou ik geven te tellen. In wat, vervloeken de boze bezoekers me als „marionet“ van U.N. - gesteunde overgangsoverheid in Baidoa en de Ethiopische troepen die het steunen. Anderen beschuldigen me van het zijn een „terrorist“ steunend Islamitische insurgents.
Maar deze vraag kwam aan het eind van één van de donkerste dagen van mijn leven. Enkel een paar vroeger uren, had ik de begrafenis van een vriend bijgewoond en de collega, Mahad Ahmed Elmi, een radiogastheer schoot die ochtend van Augustus neer. Dan, aangezien mijn medejournalisten en ik door de begrafenis terugreed, sloeg een kant van de wegbom ons konvooi, dat Ali Iman Sharmarke, een ander prominent media cijfer in Mogadishu doodt.
Deze maand, gunmen ontsproot een andere vriend, Bashir Nur Gedi, waarnemende manager van Radio Shabelle, die was gearresteerd en door overheidskrachten in September vastgehouden.
De internationale journalistorganisaties zeggen minstens zeven verslaggevers in Somalië dit jaar zijn gedood. Niemand is gevangen of gestraft in om het even welk van deze aanvallen.
Nadat ik omhoog hing, namen dozens vragen mijn mening door: Wat ben I schuldig van? Who is mijn vijand? Waarom ben I die wordt gericht?
Maar voor het eerst, zou één vraag niet weggaan: Zou ik Somalië moeten verlaten?
Me vaak die ik over de graven van vrienden had bevonden. Nu veronderstelde ik vrienden en familie die over mijn huilen.
Ik begon werkend als journalist 10 jaar geleden, op leeftijd 19, omdat ik de wereld aan de untold verhalen van Somalië wilde alarmeren. Ik had altijd een oudere neef bewonderd die als radiocorrespondent tijdens het regime van Mohamed Siad Barre had gewerkt, dat in 1991 viel.
Als journalist in het kapitaal, Mogadishu, heb ik straatslagen, moorden en openbare uitvoeringen behandeld. Ik heb kanonnen gehad die op mijn hoofd worden gericht en ik heb over verdraaide organismen op de weg gestapt. Ik ben aan nieuwsconferenties in presidentiële palace slechts bijeengeroepen dat door corrupte ambtenaren moet worden vastgehouden die een steekpenning eisten.
In de loop van de jaren, heb ik op overheden gelet en de autoriteiten komen en gaan. Krijgsheren, Islamitische hoven, overgangsoverheden. Één ding blijft het zelfde: Wanneer de nieuwe groepen tot macht toenemen, vallen zij de media aan.
Zich vandaag de journalisten die hun leven hebben toegewijd aan het vertellen van de verhalen van Somalië vinden tussen zelfmoordinsurgents en de opvlammende kanonnen van de gekke militairen van de overgangsoverheid gevangen. Elk probeert om tot de media zijn marionet te maken.
Dit jaar heeft de overheid meer dan 50 journalisten gearresteerd; acht blijven achter staven. De ambtenaren hebben geprobeerd om media afzet te sluiten en wetten opgelegd die de activiteiten van verslaggevers beperken. Somalië is het tweede meest deadliest land in de wereld voor journalisten, na Irak, volgens het Comité om Journalisten te beschermen.
Tezelfdertijd insurgents ons hebben aangevallen en gekweld, die pamfletten in vele buurten verspreiden die om het even welke journalist dreigen te doden waargenomen ondersteunend de overheid. Deze zomer werden wij vlak ervoor gewaarschuwd dat wij aanvallen onder ogen zagen als wij de de verzoeningsconferentie van de overheid behandelden.
Ik gebruikte om te denken dat met verplichting, toewijding en een sterk hart, ik kon overleven. Nu ben ik niet zo zeker. Deze baan kan belonen. Maar soms voelt het als een vloek.
Tijdens regeer van de Islamitische Unie van Hof in 2006, lette ik op een wachtband een 50 éénjarigenmens aan een staak nadat hij van het neersteken van de een andere mens aan dood schuldig werd gevonden. Dan, overeenkomstig de interpretatie van het regime van Islamitische wet, de zoon van slachtoffer gestapte voorwaarts en gesneden beschuldigd van zijn lies aan zijn collarbone.
Sommige vrouwen begonnen aan ululate in steun, maar vele toeschouwers braakten uit over of gingen. Ik wendde me af. De scène vond buiten een primaire school plaats, als studenten die over de muur worden getuurd. Ik dacht aan mij: Wat gebeurt aan mijn land?
Het werd slechter: In Maart sleepten de boze menigten de organismen van overheidsmilitairen en brandden hen op de straten. Met kogels en raketten die vliegen, besliste ik een paar foto's te nemen, scrawl sommige snelle nota's en weg te gaan.
Aangezien ik bereid werd weg te gaan, voelde ik een kanon bij mijn hoofd. Een milicien gaf opdracht tot me om mijn camera te laten vallen. Ik. Ik maakte mijn zakken leeg, hief mijn handen op en pleitte voor mijn leven. Hij nam mijn camera en cellphone, dan draaide aan boos, vragend menigte en verklaarde me een spion. De menigte begon vervloekend me en chanting.
„Ik ben een journalist. Ik ben een journalist, „ik schreeuwde, tonend mijn perskaart. Zweet dat van mijn lichaam wordt gegoten. Ik vreesde ik omhoog als de overheidsmilitairen zou beëindigen.
De milicien, echter, had een verschillende straf in mening. Hij leidde me weg tot zijn leiders, enthousiast om met zijn gevangene te pronken.
Ik was gelukkig. De militieleiders kenden me, en vouched voor me. Zij laten me gaan.
Nog, waren die ervaringen geen draaiend punt. Het was de moord van mijn twee collega's in Augustus. Maar het was geen gemakkelijk besluit. Ik was geboren en hief in Mogadishu op. Weggaan zou voelen alsof ik opgaf.
In plaats daarvan ging ik in het verbergen, het verlaten van mijn huis, het opschorten van mijn werk en het beperken van mijn bewegingen.
Ik groeide verdacht. Ik bekeek elke voorbijganger als potentiële moordenaar.
Één dag, een vriend en ik bewoog me van één van ons huid-outs-verberg aan een andere toen drie jonge mensen omhoog achter ons kwamen. Wij begonnen sneller te lopen. Zij liepen sneller. Mijn gerend hart. Wij hielden op om hen te laten overgaan, en één van hen mompelde iets aangezien zij voorbijgingen.
Wij dachten wij veilig waren. Maar een paar minuten later, aangezien wij bij onze bestemming aankwamen, zagen wij de zelfde drie mensen vooruit naderbij komend van de weg. Wij bevroren. Ik begon biddend en vragend om de vergiffenis van de God.
Mijn vriend zei iets aan me, maar ik kon niet zijn woorden horen. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de kogels. Ik herinnerde de man op de telefoon vroeger dagen, de het koelen haat in zijn stem.
Dan gingen de jonge mensen ons langs, met een eenvoudig teken over en hello.
Probeerden zij enkel om ons te intimideren? Had iets hen van hun aanval afgeleid? Namen zij eenvoudig drie mensen een gang?
Het was niet meer van belang. Mijn besluit werd genomen.
Vijf dagen later verliet I het land.
Albadri heeft als journalist voor verscheidene Westelijke media afzet, met inbegrip van de Tijden van Los Angeles gewerkt. Hij leeft momenteel in Djibouti en hoopt één dag om naar huis terug te keren.
"قد قرّر نحن أن يأخذ حياتك"
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ك [سملين] صحفية, استعملت هو كان إلى تهديدات وعنف مروّعة. غير أنّ قتلت يبرد دعوة [فون] اليوم اثنان زميلات كان يسارا ه يهزّ.
ب [أبوكر] [ألبدري], خاصّة إلى الأوقات
مقديشيو, صومال -- كان الصوة على الأخرى نهاية من [سلّفون] ي بانعزال يسجو, غير أنّ قصد.
"[أبوكر], يدعو أنا أن يعلم أنت أنّ نحن قد قرّرنا أن يأخذ حياتك," المنادية يقال. أنا لمحت إلى أسفل في هاتفي أن يرى ال [كلّر يد], أيّ قرأ "خاصّة. "
"ليس أنت جديرة أن يعيش," الرجل يستمرّ. "يتلقّى أنت ثلاثة ساعات أن يقول أسرتك وقلت ك أخرى كلمات. "
"الذي يكون هذا?" أنا طلبت.
"أنا رجل," كان الجوابة.
هو [ب] لم ي أولى موت تهديد. كصحفية في صومال, قد استلم أنا أكثر من أنا اهتمّت أن يعدّ. في بعض, يضجر يلعنني مناديات ك "دمية" من المنظّمة الأمم المتّحدة. - يساعد حكومة انتقاليّة في [بيدوأ] والقوات أثيوبية أنّ يساند هو. أخرى يتّهمني من يكون "إرهابية" يساند المتمردات [إيسلميك].
غير أنّ أتى هذا دعوة في النهاية من واحدة من الأيام مظلمة من حياتي. فقط [ا فو] ساعات مبكّرة, كان أنا قد حضرت الجنازة من صديقة وزميلة, [مهد] أحمد [إلمي], مضيفة لاسلكيّة أطلق نزولا إلى أنّ أغسطس - آب صباح. بعد ذلك, بما أنّ ي رفيقة صحفيات وأنا قادوا إلى الخلف من القبر, حافة الطريق [ستروك] قنبلة قافلتنا, يقتل علي [إيمن] [شرمرك], آخر أوساط بارزة يحسب في مقديشيو.
قذف هذا شهر, رجل مسلّح آخر صديقة, [بشير] [نور] [جدي], [أكتينغ منجر] من [شبلّ] راديو, الذي تلقّى يكون أوقفت واحتجزت بحكومة قوات في سبتمبر - أيلول.
دوليّة صحفية يقول تنظيمات على الأقلّ سبعة مراسلات يتلقّى يكون قتلت في صومال هذا سنة. مسكت لا أحد يتلقّى يكون أو عاقبت في [أني وف ثيس] هجوم.
عقب علق أنا فوق, دزينات الأسئلة ركضوا من خلال عقلي: ماذا أكون أنا مذنبة من? الذي يكون عدوتي? لماذا أكون أنا يكون استهدفت?
غير أنّ [فور ث فيرست تيم], لم يذهب واحدة سؤال بعيدا: سوفت أنا تركت صومال?
كثير أوقات كان أنا قد وقفت على القبور الصديقات. الآن تخيّل أنا صديقات وأسرة يبكي على خاصّتي.
أنا بدأت يعمل كصحفية 10 سنون [أغو], في عمر 19, لأنّ أنا أردت أن ينبّه العالم إلى ال [أونتولد] قصص صومال. أعجب أنا تلقّى دائما ابن عمّ قديمة الذي كان قد عمل كمراسلة لاسلكيّة أثناء [موهمد] [سد] [برّ] نظامة, أيّ [فلّ] في 1991.
بما أنّ صحفية في الرأس مال, مقديشيو, أنا قد غطّى شارع معارك, إغتيالات وتنفيذات عامّة. أنا قد تلقّيت مسدّس مدفع يدلّ في رأسي ويتلقّى أنا يخطى على يبرم أجسام على الطريق. دعات أنا يتلقّى يكون إلى أخبار مؤتمرات في القصر رئاسيّة فقط أن يكون احتجزت بمسؤولات فاسدة الذي طلب رشوة.
على السنون, قد راقب أنا حكومات وسلطات أتيت وذهبت. [ورلوردس], محاكم [إيسلميك], حكومات انتقاليّة. يبقى واحدة شيء ال نفس: عندما يرتفع مجموعة جديدة إلى قوة, هم يهاجمون الأوساط.
اليوم يجدبنفسي صحفيات الذي قد كرّر حيواتهم إلى يقول القصص صومال يمسك بين متمردات انتحاريّة وال يتّقد مسدّس مدفع من الانتقاليّة حكومة جنديات مجنونة. كلّ يحاول أن يجعل الأوساط دميته.
هذا سنة قد أوقف الحكومة أكثر من 50 صحفيات; ثمانية يبقى خلف قضبان. قد حاول مسؤولات أن يغلق أوساط مآخذ ويتلقّى فرضت قانون أنّ يقيّد الأنشطة المراسلات. صومال الثاني بلد الأكثر هلاكا في العالم لصحفيات, بعد العراق, وفقا ل اللجنة أن يحمي صحفيات.
[أت ث سم تيم], قد هاجم متمردات ويناكد نا, يوزّع مناشير في كثير جوارات يهدّد أن يقتل أيّ صحفية يلاحظ ك يساند الحكومة. هذا فصل صيف حذّرت نحن كان مباشرة أنّ نحن واجهنا هجوم إن نحن غطّينا الحكومة توفيق مؤتمر.
أنا استعملت أن يفكّر أنّ مع تعهد, تفاني وقلب قوّيّة, أنا استطاع بقيت. الآن ليس أنا هكذا يوقن. هذا شغل يستطيع كنت كافأت. غير أنّ أحيانا يشعر هو مثل لعنة.
أثناء العهد من ال [إيسلميك] محاكم إتحاد في 2006, راقب أنا حارسة قيّدت 50 [ير-ولد] رجل إلى وتد عقب هو كان أسّست مذنبة من يطعن آخر رجل إلى موت. بعد ذلك, وفق النظامة تفسير من قانون [إيسلميك], خطا الإبنة من الضحية إلى الأمام وقطع ال يتّهم من حاجز أمواجه إلى ترقوته.
بدأ بعض نساء إلى [أولولت] في دعم, غير أنّ كثير مشاهدات تقيّأوا أو مرّ خارجا. أنا التفتت بعيدا. تمّ المشهد خارج [بريمري سكهوول], بما أنّ طالبات أنعم النّظر على الجدار. أنا فكّرت إلى بنفسي: ماذا يكون يحدث إلى بلدي?
هو حصل مريضة: في مارس - آذار يضجر جرّ حشود الأجسام من حكومة جنديات وأحرقهم على الشوارع. مع رصاصات وصواريخ يطير, قرّر أنا أن يأخذ زوج الصور, خربشت بعض بطاقات سريعة وحصلت بعيدا.
بما أنّ أنا كان حصلت يتأهّب أن يترك, [فلت] أنا مسدّس مدفع في رأسي. عضو ميليشيا أمرني أن يسقط آلت تصويري. أنا أتمّت. أنا فرّغت جيبي, رفع أياديي وترافع لحياتي. هو أخذ ي آلة تصوير و [سلّفون], بعد ذلك التفت إلى يضجر, أفادني يستنطق حشد وجاسوس. بدأ الحشد يلعنني وينشد.
"أنا صحفية. أنا صحفية, "أنا صاح, يبدي [برسّ كرد] ي. عرق صبّ من جسمي. أنا خشيت أنهى أنا فوق مثل الحكومة جنديات.
تلقّى العضو ميليشيا, مهما, عقوبة مختلفة في عقل. هو قادني بعيدا إلى زعيماته, توّاقة أن يبدي من أسيرته.
أنا كنت محظوظة. الميليشيا عرفني زعيمات, وأكّد ل ي. هم تركواني ذهبت.
بعد, أنّ [ب] خبرات لم [تثرن بوينت]. هو كان القتل من ي اثنان زميلات في أغسطس - آب. غير أنّ [ب] هو لم يتيح قرار. أنا كان [بورن] ورفعت في مقديشيو. أن شعر يترك [أس يف] أنا كان أعطيت فوق.
بدلا من ذلك ذهب أنا داخل يخفي, يترك منزلي, يعلق عملي ويحدّد حركاتي.
أنا نمات مشبوهة. أنا شاهدت كلّ [بسّربي] كقاتلة ممكنة.
تحرّك واحدة يوم, صديقة وأنا كان من واحدة من [هيد-ووتس] نا إلى آخر عندما ثلاثة [يوونغ من] تاحوا خلف نا. نحن بدأنا يمشي [فستر]. هم مشوا [فستر]. تسابق قلبي. نحن توقّفنا أن تركهم مررت, وغمغم واحدة من هم شيء بما أنّ هم ذهبوا جانبا.
نحن فكّرنا كان نحن آمنة. غير أنّ [ا فو مينوتس لتر], بما أنّ نحن وصلنا في غايتنا, رأى نحن ال نفسه ثلاثة رجال يقارب من الطريق إلى الأمام. نحن جمّدنا. أنا بدأت يصلّي ويسأل لإلهة مغفرة.
قال صديقتي شيء إلى ي, غير أنّ أنا استطاع لم يسمع كلماته. أنا أغلقت أعيني وانتظر للرصاصات. أنا تذكّرت الرجل على الهاتف أيام [إرلير], ال يبرد كراهية في صوته.
بعد ذلك مرّنا ال [يوونغ من] جانبا, مع إنحناء بسيطة ومرحبا.
كان هم فقط حاولوا أن يتهدّدنا? تلقّى شيء ألهىهم من هجومهم? كانوا هم ببساطة ثلاثة رجال يأخذ مشية?
هو لم يهمّ بعد الآن. جعلت قراري كان.
خمسة أيام ترك فيما بعد [إي] البلد.
قد عمل [ألبدري] كصحفية ل عدّة غربيّة أوساط مآخذ, بما في ذلك [لوس نجلس] أوقات. هو حاليّا يعيش في دجيبوتي وأمل واحدة يوم أن يرجع إلى البيت.
available in: 
